- Καλημέρα Θοδωρή

- Καλημέρα Στράτο…Πολύ πρωινός σήμερα...

- Είμαι εδώ απ’ τις οκτώ

Ο Θοδωρής κάνει νόημα στον καφετζή κι αυτός κουνάει το κεφάλι του 

- Γιατί έτσι νωρίς; Είχες αϋπνίες;

- Προχθές ήρθε η Αντριάννα, η κόρη του Κλέαρχου

- Κι έκανε βόλτα το εγγόνι του σε όλο τον συνοικισμό ο περήφανος παππούς! Τους είδα

- Με πειράζει που ο Κλέαρχος είδε το εγγόνι του για πρώτη φορά λίγο πριν πάει σχολείο ο μικρός

Ο καφετζής φέρνει τον δίσκο και συμφωνεί κουνώντας το κεφάλι του 

- Με πειράζει που γνώρισε το εγγόνι του έξι χρόνια μετά... Και δεν το λένε Κλέαρχο αλλά Χανς ή Φριτς ή δεν ξέρω πώς

- Άλλαξαν οι καιροί, τώρα οι γονείς δίνουν όποιο όνομα θέλουν στα παιδιά τους

- Δεν είναι το όνομα Θόδωρε, είναι το φευγιό, η ξενιτιά, η χώρα ερημώνει και δεν γεννάει πατριώτες

- Και τι να έκανε η Αντριάννα εδώ; Τελείωσε το Πανεπιστήμιο, πήρε μάστερ, χάστερ πώς τα λένε και την έστειλαν να κάνει εμβόλια στο γηροκομείο.

- Κι ο γιος του Σπύρου του Μαρκότσα που πήγε άνεργος να βρει δουλειά στην Αυστρία; Ο ανηψιός της Μάρως της κουτσής ο υδραυλικός, που τώρα δουλεύει στην Ολλανδία; Όλ’ αυτά τα νέα παιδιά που έφυγαν; Θα επιστρέψουν στην πατρίδα ποτέ;

- Τι να πω… Γιατί να επιστρέψουν;

- Έτσι ακριβώς, για ποιο λόγο να επιστρέψουν; Πού να δουλέψουν, ποια οικογένεια να κάνουν, ποια ιδανικά θα τους κρατήσουν στην Ελλάδα;

- Έλα βρε Στράτο, με τα ιδανικά σου! Αυτά τα είχαμε εμείς οι παλιότεροι που ήμασταν πιο απλοί, ζήσαμε κοντά σε πολέμους. Σήμερα ο κόσμος δεν πολεμάει, άλλαξαν τα δεδομένα, οι νέοι αγωνιούν για την δουλειά και την οικογένειά τους και όχι για την πατρίδα τους

- Τι θα πει κοιτάνε την δουλειά τους; Ποια τετράωρη δουλειά μπορεί να τους εμπνεύσει; Είμαστε άνθρωποι ή πίθηκοι που νοιαζόμαστε μόνο για το φαγητό; Χάνονται τα παιδιά μας ρε φίλε, φεύγουν έξω ή γίνονται γκαρσόνια στους έξω! Ο γιος της Αντριάννας δεν είναι Έλληνας, είναι ο γιος του πατέρα του - που δεν είναι Έλληνας. Ο Τούρκος έχει πάρει την Κύπρο, την Θράκη και το Αιγαίο, ο Σκοπιανός πήρε την ιστορία, ο Γερμανός τ’ αεροδρόμια, ο Κινέζος τα λιμάνια, τι άλλο θες για να θυμώσεις;

- Θυμώνω κι εγώ Στράτο, αλλά τι να κάνω; Τι μπορώ να κάνω στην ηλικία μου; 

- Ωραία δικαιολογία! Δηλαδή τι έκανες στα νιάτα σου και δεν μπορείς τώρα;

- Στα νιάτα μου δεν είχαμε αυτά τα προβλήματα που έχουμε τώρα. Και τότε με δανεικά ζούσαμε, αλλά φτιάχναμε  λιμάνια, σχολεία, ορφανοτροφεία, δρόμους, εργοστάσια… 

- Και με τα σημερινά δανεικά πληρώνουμε τα χρέη των πολιτικών και των δοσίλογων!

Οι ντόπιοι τσομπαναραίοι και κλεφτοκοτάδες της τουρκοκρατίας τακίμιασαν με τους δήθεν φιλέλληνες και άρχισαν να ρημάζουν την χώρα. Το κλέψιμο συνεχίστηκε στους πολέμους που είχαμε - κι όλοι αυτοί οι ρουφιάνοι έγιναν κυβερνήτες κι εργοστασιάρχες που συντηρούν τους κυβερνήτες! Αυτό είναι που δεν αντέχω, να βλέπω τα παιδιά μας να δέχονται αδιαμαρτύρητα όσα μας επιβάλλουν οι άλλοι. Πολλές φορές μου φαίνεται πως  επιδιώκουν αυτήν την καταπίεση

- Ναι έχεις δίκιο αλλά…

- Τι αλλά Θόδωρε, τι αλλά; Δικαιολογίες υπάρχουν μπόλικες! Είμαστε μόνοι, είμαστε αδύναμοι, περιμένουμε κάποιον να μας ξεσηκώσει, φταίει ο ένας, φταίει ο άλλος… Μιζέρια και υποταγή...Ραγιάδες, μια ζωή!

- Έχεις ξεφύγει Στρατή…

- Μακάρι να ξέφευγα, να μην βλέπω την διάλυση της χώρας, να μην ντρέπομαι για την κατάντια μας

- Και τι μπορούμε να κάνουμε τώρα;

- Όταν μπορούσαμε, δεν κάναμε τίποτα, δεν ψάχναμε την αλήθεια πίσω απ΄ τα ψέμματα, κοιτούσαμε να βολευτούμε… Τώρα είναι αργά. Ποιος έχει την δύναμη να φωνάξει, να παρασύρει τον κόσμο; Κι αν βρεθεί κάποιος, οι κατακτητές θα τον εξαφανίσουν στο δευτερόλεπτο

- Κατακτητές;

- Νομίζεις πως είμαστε λεύτεροι;

Ο Θοδωρής σωπαίνει...

- Πες μου, νομίζεις πως είμαστε λεύτεροι;

Σιγή…

- Μίλα ρε Θόδωρε, μίλα! Είμαστε λεύτεροι;

Οι δυο φίλοι σωπαίνουν και κοιτιούνται με απόγνωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Ο καιρός στην Πιερία

Πρωτοσέλιδα

Πρόγραμμα τηλεόρασης