Γράφει ο δημοσιογράφος Γιώργος Κουκουλιάτας 

Είναι η ιστορία όπου μια παρέα φίλων ήξερε πολλά ανέκδοτα και από ένα σημείο και μετά βαριόταν να τα λένε και τα αριθμήσαν. Οπότε έλεγαν π.χ. το 7, το 11, το 13 και γελούσαν ανάλογα. Φυσικά ένας νέος στην παρέα ή ξένος, που δεν ήξερε τους αριθμούς και σε ποια ανέκδοτα αντιστοιχούσαν δεν μπορούσε να γελάσει και σύντομα αισθανόταν παρείσακτος και ξένο σώμα… 

Κάπως έτσι θα αισθανόταν κι ένας πολίτης αν βρίσκονταν στην αίθουσα που συνεδρίαζε το Δημοτικό Συμβούλιο Κατερίνης το βράδυ της Τρίτης 31 Ιουλίου 2018. 

 

Η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου διάβαζε τα θέματα της Ημερήσιας Διάταξης π.χ. Θέμα 14 «Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στην πόλη της Κατερίνης» και αμέσως απευθύνονταν στα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου ρωτώντας «Ως η εισήγηση;» 

Αν υπήρχε κάποια ερώτηση από τους Δημοτικούς Συμβούλους της Αντιπολίτευσης γινόταν κάποια συζήτηση για το θέμα, χωρίς βέβαια να γνωστοποιηθεί η εισήγηση του θέματος, έστω με αδρές γραμμές, στο ακροατήριο. 

Ακολουθούσε η ψηφοφορία και στη συνέχεια το επόμενο θέμα στο ίδιο μοτίβο… 

Είναι αλήθεια πως κι εγώ ως δημοσιογράφος αισθάνθηκα ως παρείσακτος στην αίθουσα αφού δεν μπορούσα να παρακολουθήσω τη διαδικασία της συνεδρίασης. Πόσο μάλλον να καταγράψω δημοσιογραφικά, την «συζήτηση», τις ψηφοφορίες και τις αποφάσεις που λαμβάνονταν ομόφωνα ή κατά πλειοψηφία.

 Επειδή όμως ήταν η πρώτη φορά, μετά από μεγάλη απουσία, που εμφανίστηκα στην αίθουσα συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου Κατερίνης με την ιδιότητα του δημοσιογράφου, ρώτησα τους συναδέλφους αν ξέρουν να μ’ αποκωδικοποιήσουν αυτή την πρότυπη – τουλάχιστον - διαδικασία συζήτησης του Δημοτικού Συμβουλίου.  Με διαβεβαίωσαν πως κι αυτοί δεν έχουν γνώση των εισηγήσεων. Μάλιστα έχουν ζητήσει να τους δίδονται οι εισηγήσεις για να γνωρίζουν το περιεχόμενο, αλλά δεν τους δόθηκαν. 

Δε θα σταθώ στην παρουσία και τον ρόλο των δημοσιογράφων – και ποιων δημοσιογράφων - κι αν θα πρέπει η όχι να γνωρίζουν τα θέματα ώστε να καταγράψουν σωστά μια δημόσια συνεδρίαση ενός συλλογικού οργάνου όπως είναι το Δημοτικό Συμβούλιο Κατερίνης. 

Θα σταθώ στην έννοια της δημόσιας συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου και πόσο αυτή πραγματώνεται όταν το προεδρείο αλλά και τα μέλη του ουσιαστικά έχουν δικό τους «μυστικό» κώδικα επικοινωνίας: «Θέμα τάδε, διαβάζεται, ως η εισήγηση - την οποία δεν τη γνωρίζει κανείς εκτός από αυτούς - ψηφίζουν ναι, παρόν ή όχι και ακολουθεί το επόμενο θέμα» 

Αν ένας πολίτης θέλει να παρακολουθήσει μια συνεδρίαση ενός Δημοτικού Συμβουλίου το οποίο ακολουθεί αυτή τη διαδικασία, πόσο άραγε θα παραμείνει στην αίθουσα; Πιστεύω όχι παραπάνω από την «συζήτηση»   4 – 5 θεμάτων. Όπως είναι επόμενο, δεν θα καταλαβαίνει τίποτα και θα αποχωρήσει. Και φυσικά δεν θα ξαναμπεί στον κόπο να ξαναπάει σε άλλη συνεδρίαση. 

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως κανένας πολίτης δεν παρακολουθεί τις συνεδριάσεις, εκτός απ’ αυτούς  που παρευρίσκονται έχοντας προσωπικό όφελος ή συμφέρον από κάποιο θέμα που έχει ενταχθεί στην συγκεκριμένη συνεδρίαση.

Κι αυτό βέβαια από μόνο του επιβεβαιώνει πως δεν εκπληρώνεται η έννοια της δημόσιας συνεδρίασης. 

Φυσικά άμεσα μπορεί κανείς να απαντήσει πως η συνεδρίαση είναι ανοιχτή – δημόσια και δεν απαγορεύεται σε κανέναν να την παρακολουθήσει. 

Aυτό ισχύει, αλλά η διαδικασία που ακολουθείται σίγουρα αποτρέπει τον καθένα να την παρακολουθήσει. Έτσι ουσιαστικά όταν δεν υπάρχει ακροατήριο δεν υπάρχει δημόσια συζήτηση. 

Εδώ ταιριάζει – αν και γράφτηκε για άλλη έννοια – αυτό που έγραψε ο Μενέλαος Λουντέμης: 

Ένα πουλάκι κελαηδά ολομόναχο σ’ ένα έρημο δάσος.

Αν δεν τ’ ακούσει κανείς.. είναι κελάηδημα;

Ο καιρός στην Πιερία

Πρωτοσέλιδα

Πρόγραμμα τηλεόρασης