- Ορίστε;

- Ήρθα για την αγγελία του αυτοκινήτου

- Μισό λεπτό, κατεβαίνω

Σε λίγο, ο Αντώνης βλέπει μια κυρία γύρω στα εξήντα, καλοντυμένη, να βγαίνει στο προαύλιο της οικοδομής. 

- Καλημέρα σας κύριε…

- Αντώνης Δέλφης. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο για την αγγελία

- Το αυτοκίνητο είναι παρκαρισμένο εδώ δίπλα, πάμε. Θα το οδηγήσεις εσύ για να το ελέγξεις, εντάξει; Με συγχωρείς που σου μιλώ στον ενικό

- Κανένα πρόβλημα κυρία…

- Ρωξάνη

Σε λίγη ώρα βγαίνουν απ’ την πόλη και κατευθύνονται στην κοντινή παραλία. Ο Αντώνης οδηγεί ενθουσιασμένος το αυτοκίνητο, είναι αυτό που έψαχνε!

- Ας σταματήσουμε στο καφέ εδώ πιο κάτω για να συζητήσουμε, προτείνει η Ρωξάνη

Το περιβάλλον είναι σχεδόν ειδυλλιακό, οι σκιές των δέντρων παίζουν περίεργα παιχνίδια με τις ακτίνες του ήλιου που χαμηλώνει προς τη δύση, ένα ελαφρό αεράκι χτενίζει τα κύματα που σπάνε στην αμμουδιά, δυο ιστιοφόρα πλησιάζουν στην ακτή και από τα ηχεία του καφέ ακούγεται η Marianne Faithfull να τραγουδά την μπαλάντα της Lucy Jordan

Στην χαλαρή αυτή ατμόσφαιρα η Ρωξάνη απλώνεται την καρέκλα της και κλείνει τα μάτια. Ο Αντώνης ξεφυλλίζει τα έγγραφα του αυτοκινήτου αργοπίνοντας μια κόκα κόλα

- Το αυτοκίνητό σου είναι σε εξαιρετική κατάσταση, με πολύ λίγα χιλιόμετρα… Η άδειά του είναι τριών ετών… 

- Δεν το χρησιμοποιούσα συχνά, μόνο για να πηγαίνω στην κλινική που είχα την μητέρα μου… Συγχωρέθηκε πριν ενάμιση χρόνο

- Τα συλλυπητήριά μου… Και δεν το χρειάζεσαι πια; Πώς πας στην δουλειά σου;

- Βγήκα στη σύνταξη με εθελούσια έξοδο πριν πέντε χρόνια

- Δεν πας εκδρομές, δεν κάνεις ταξίδια, δεν έχεις συγγενείς σε άλλα μέρη να τους επισκεφτείς; 

- Όχι

Ο Αντώνης αισθάνεται προβληματισμένος από την άρνηση που εκπέμπει η φωνή της πενηντάχρονης

- Είσαι παντρεμένη;

- Δεν παντρεύτηκα ποτέ. Εσύ;

- Ναι, είμαι παντρεμένος. Έχω δυο παιδιά και περιμένουμε το τρίτο σε πέντε μήνες

- Θα ήθελα να ερωτευτώ και να γεννήσω ένα παιδί, αλλά δεν παντρεύτηκα… Και η κοινωνία μας στιγματίζει τις ανύπαντρες μητέρες… Όταν συζήτησα με τους γονείς μου να πάω σε τράπεζα σπέρματος, ο πατέρας μου έπαθε εγκεφαλικό και η μάνα μου λιποθύμησε… Μου έκαναν σ’ ένα μήνα πέντε προξενιά για να με βοηθήσουν να ξεπεράσω αυτές τι σκέψεις. Δεν τις ξεπέρασα αλλά συμβιβάστηκα. Σταμάτησα να μιλώ για εγκυμοσύνες και παιδιά. Και ορκίστηκα να μην παντρευτώ ποτέ…

- Πολύ σκληρός όρκος

- Οδυνηρός! Τότε με πονούσε η στέρηση της μητρότητας για κοινωνικούς λόγους… Τώρα με πονάει η μοναξιά για κοινωνικούς λόγους επίσης. Μια γεροντοκόρη είναι καταδικασμένη να ζει μόνη της, φίλοι και συγγενείς έχουν οικογένειες, δεν με δέχονται για πολύ στη ζωή τους. Και όλοι έχουν το ύφος που λέει «σε λυπάμαι που ζεις μόνη, έλα για λίγο μαζί μου»…

- Τι να πω, είναι δύσκολη η μοναξιά

- Δεν αντέχεται! Τους τελευταίους μήνες τηλεφωνώ σε πρώην συναδέλφους που γιορτάζουν - ενώ όταν δουλεύαμε μαζί είχαμε μια σκέτη καλημέρα. Σε μακρινούς συγγενείς που αν τους δω στον δρόμο δεν θα τους γνωρίσω. Βάζω αγγελίες για να …

Σταμάτησε απότομα και σηκώθηκε όρθια

- Σαν να κρυώνω λιγάκι… Πάμε;

- Τι είπες για τις αγγελίες;

Σιωπή…

- Ρωξάνη, τι εννοείς με τις αγγελίες που βάζεις; Για το αυτοκίνητο; Με κοροϊδεύεις;

- Όχι αγαπητέ μου, δεν κοροϊδεύω εσένα. Το εαυτό μου κοροϊδεύω προσπαθώντας μέσα απ’ τις αγγελίες να αισθανθώ ότι συμμετέχω στη ζωή. Μια φορά τον μήνα δημοσιεύεται η πώληση του αυτοκινήτου μου και ακούω το τηλέφωνο να χτυπάει, συναντιέμαι με ενδιαφερόμενους, ντύνομαι ωραία και κάνουμε μια βόλτα…

- Και δεν πουλάς το αυτοκίνητο

- Αυτό που χρειάζομαι είναι μια ανθρώπινη παρουσία, έστω για λίγο

- Σε λυπάμαι. Φεύγω

- Περίμενε, θα γυρίσουμε με το αυτοκίνητο

- Θα περπατήσω

Η Ρωξάνη κάθεται πάλι στην καρέκλα της βλέποντας τον Αντώνη να φεύγει σχεδόν τρέχοντας. Απ’ τα ηχεία του καφέ ακούγεται τώρα το τραγούδι The trip των Still Corners

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Ο καιρός στην Πιερία

Πρωτοσέλιδα

Πρόγραμμα τηλεόρασης