Αν δεν δράσουμε τώρα, θα ξαναζήσουμε την ευλογιά και χειρότερα
Η εμφάνιση κρούσματος αφθώδους πυρετού στη Μυτιλήνη δεν είναι απλώς ένα «κακό νέο». Είναι καμπάνα. Είναι προειδοποίηση. Είναι η στιγμή που η χώρα πρέπει να αποφασίσει αν θα αντιδράσει σαν σοβαρό κράτος ή αν θα επαναλάβει την τραγωδία της ευλογιάς και της πανώλης. Και δυστυχώς, η ιστορία δείχνει ότι όταν ξεκινάμε με συσκέψεις, επιτροπές, διαβουλεύσεις και «να το δούμε», το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να δούμε τη νόσο να απλώνεται σαν φωτιά σε ξερόχορτα.
Η Κύπρος είναι ήδη παράδειγμα προς αποφυγή. Καθυστέρηση, αποσπασματικά μέτρα, επιλεκτικές θανατώσεις. Αποτέλεσμα; Δεκάδες μονάδες μολυσμένες, χιλιάδες ζώα χαμένα, παραγωγοί γονατισμένοι. Και τώρα η Ελλάδα βρίσκεται στο ίδιο σταυροδρόμι.
Η πρόταση είναι απλή, τεχνικά ορθή και εφαρμόσιμη, είναι ακριβώς η ίδια που είχαμε παραθέσει για την πανώλη και την ευλογιά και οι ειδικοί των λάκκων με τους υπουργούς Χάρους απέρριψαν με καταστροφικές συνέπειες.
1. Θανάτωση υγειών ζώων: ΜΗΔΕΝ
Όχι άλλη καταστροφή παραγωγών στο όνομα μιας δήθεν «προστασίας».
Όχι άλλη σφαγή ζώων που δεν έχουν τίποτα.
2. Άμεσος εμβολιασμός σε ακτίνα 3 χιλιομέτρων
Ο δακτύλιος εμβολιασμού είναι διεθνώς αναγνωρισμένη πρακτική.
Σπάει τη μετάδοση.
Προστατεύει τα υγιή κοπάδια.
Σώζει την παραγωγή.
Σώζει την οικονομία.
3. Απόλυτος έλεγχος μετακινήσεων
Όχι «χαλαρά», όχι «θα δούμε».
Ούτε ζώο, ούτε φορτηγό, ούτε ζωοτροφή χωρίς έλεγχο.
4. Ενίσχυση των κτηνιατρικών υπηρεσιών ΤΩΡΑ
Όχι με ανακοινώσεις.
Με προσωπικό, με υλικά, με κινητές μονάδες.
Γιατί αυτή η στρατηγική; Γιατί είναι η μόνη που δουλεύει. Γιατί η θανάτωση υγιών ζώων δεν σταμάτησε ποτέ καμία επιδημία. Γιατί η καθυστέρηση στον εμβολιασμό είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς την καταστροφή. Γιατί η αγορά ήδη κινείται προς το Πάσχα και ένα ξέσπασμα τώρα θα γονατίσει ολόκληρους κλάδους. Και κυρίως: Γιατί ο χρόνος είναι ο εχθρός. Όχι η νόσος.
Αν συνεχίσουμε με εμμονές και δογματισμούς, θα ζήσουμε ξανά την ίδια ντροπή. Η ευλογιά μάς δίδαξε τι συμβαίνει όταν η πολιτική ηγεσία επιμένει σε λάθος στρατηγικές. Η πανώλη μάς δίδαξε τι συμβαίνει όταν η γραφειοκρατία προηγείται της επιστήμης. Η Κύπρος μάς δείχνει τι συμβαίνει όταν καθυστερείς.
Αν δεν δράσουμε άμεσα, η Μυτιλήνη θα είναι απλώς η αρχή. Η χώρα χρειάζεται αποφάσεις. Όχι επιτροπές των λάκκων με δογματικές εμμονές. Χρειάζεται τεχνική λογική, όχι πολιτική διαχείριση εντυπώσεων. Χρειάζεται να προστατεύσει τους παραγωγούς της, όχι να τους θυσιάσει ξανά. Χρειάζεται να εφαρμόσει αυτό που δουλεύει, όχι αυτό που «βολεύει».
Η πρόταση είναι στο τραπέζι. Είναι καθαρή. Είναι εφαρμόσιμη. Και είναι η μόνη που μπορεί να αποτρέψει μια νέα εθνική κτηνοτροφική καταστροφή. Το ερώτημα είναι: Θα ιδρώσει επιτέλους το αυτί των κυβερνώντων; Ή θα περιμένουμε πάλι να γίνει στάχτη ο κλάδος για να θυμηθούμε ότι «έπρεπε να είχαμε δράσει νωρίτερα»;
