( Μια Τριλογία, με αφορμή μία φωτογραφία- Λόγος τρίτος)
«…ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων»
Γιώργος Σεφέρης «Ο τελευταίος σταθμός»
Η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι δεν οικειοποιούνται μόνο την υπεράξια που παράγεται από την εργασία αλλά, ελλείψει αξιών και θυσιών από την πλευρά τους , προσπαθούν να οικειοποιηθούν αγώνες που δεν έδωσαν, θυσίες που δεν έκαναν.
Καταλαβαίνουμε την αμηχανία και το φόβο τους, μπροστά στην αποκάλυψη της αλήθειας.
Μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό, από την εμφάνιση των συγκλονιστικών φωτογραφιών των 200 της Καισαριανής και την εντύπωση, τον θαυμασμό και την συγκίνηση που προκάλεσαν, ξαμολήθηκαν.
Και τι δεν εφευρίσκουν για να απαξιώσουν τη θυσία, να τη φέρουν στα μέτρα τους.
Η Βούλτεψη υπερασπίζεται(!) την επαναστατική παράδοση και καθαρότητα του ΚΚΕ κατηγορώντας το ότι δεν έχει σχέση με το παλιό ΚΚΕ. Την έπιασε ο πόνος, κάνοντας πως δεν καταλαβαίνει ότι οι συνθήκες και οι περιστάσεις είναι αυτές που οδηγούν τον άνθρωπο στη θυσία.
Άλλα χαρακτηριστικά εχει η θυσία του κομμουνιστή σήμερα, αλλά είχε τότε.
Αν αλλάξουν οι συνθήκες οι κομμουνιστές ξέρουν το δρόμο, τον έχουν βαδίσει, σε αντίθεση με άλλους.
Από κοντά και ο Καραμπελιάς που χρησιμοποίησε όλο το οπλοστάσιο των επιχειρημάτων των αστών δημοσιολόγων και πολιτικών για να τεκμηριώσει μία προαποφασισμένη θέση και στόχευση.
Αυτό που ήθελε ήταν η απαξίωση του μηνύματος της φωτογραφίας από την εκτέλεση των 200 (το οποίο το περνάει ξώφαλτσα) και του πολιτικού κληρονόμου τους, του ΚΚΕ.
Απολαύστε τα επιχειρήματά του:
«Το ΚΚΕ ενεργοποιήθηκε μετά την επίθεση στη Σοβιετική Ένωση», «υπήρχαν και άλλες αντιστασιακές οργανώσεις π.χ. από το κέντρο», «από το 1943 υφίστανται διωγμοί των αρχειομαρξιστών», «δεν ήταν όλα μέλη του ΚΚΕ », «γίνεται χρήση της παρουσίασης των φωτογραφιών με εμφυλιοπολεμικούς όρους από το ΚΚΕ», « η στάση του ΚΚΕ στοχεύει σε κομματικά και πολιτικά οφέλη».
Αλήθεια, δεν ξέρει ότι το καταδιωκόμενο και παράνομο ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή τάχθηκε κατά της επίθεσης της φασιστικής Ιταλίας, συμμάχου της ναζιστικής Γερμανίας; Ότι στελέχη του ίδρυσαν την αντιστασιακή οργάνωση «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» στη Θεσσαλονίκη με σαμποτάριστικη δράση κατά των Γερμανών, πριν την επίθεση κατά της ΕΣΣΔ;
Δεν ξέρει ότι ήταν το μόνο συγκροτημένο κόμμα που είχε την πρωτοβουλία για την ίδρυση του ΕΑΜ, της μεγαλύτερης και πιο δυνατής αντιστασιακής οργάνωσης και ότι ήταν το μυαλό και η καρδιά της Αντίστασης;
Δεν ξέρει ότι οι 188 από τους 200 ήταν μέλη και στελέχη του ΚΚΕ; Τα ξέρει όλα αυτά αλλά ψαρεύει στα θολά νερά, όπως και οι υπόλοιποι.
Ακολουθεί ο «προοδευτικός» Λαζόπουλος που θυμήθηκε ότι το ΚΚΕ δεν μπορεί να τους επικαλείται, γιατί «συνεργάστηκε με τη Νέα Δημοκρατία» για ένα τρίμηνο το 1991 ,ξεχνώντας τους αγώνες που δίνει καθημερινά για τα δίκια των λαικων στρωμάτων και εναντίον του ιμπεριαλισμού.
Ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος, πρόεδρος των Γενικών Αρχείων του Κράτους, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Καραμπελιά και τους κυβερνητικούς αξιωματούχους προειδοποίει για τον κίνδυνο «κομματικής εργαλειοποίησης της μνήμης». «Καμιά φορά ο απλός άνθρωπος είναι θύμα, όχι μόνο της ιστορικής συγκυρίας αλλά και της ίδιας της ιδεολογίας και των μηχανισμών που τη στηρίζουν»[2]επεσήμανε, εξηγώντας ότι η δημόσια συζήτηση γύρω από τέτοια γεγονότα συχνά μετατρέπεται σε πεδίο αντιπαραθέσεων. «…..Κάποιες φορές υπάρχει ο κίνδυνος να επιστρέψουμε σε εμφυλιοπολεμικές προσεγγίσεις ».
Μπορούσε άραγε να γίνει διαφορετικά;
Η Ιστορία είναι πεδίο ιδεολογικών αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων σε μια ταξική κοινωνία , γιατί οι αντιθέσεις και η σύγκρουση υπάρχουν εκ των πραγμάτων στην κοινωνία αυτή. Και οι προσεγγίσεις στα ιστορικά γεγονότα δεν μπορεί παρα να εμπεριέχουν το στοιχείο της αντιπαράθεσης και της σύγκρουσης.
«Εμφυλιοπολεμικη»-ταξική είναι η ίδια η καπιταλιστική κοινωνία και όποιος το παραβλέπει αυτό καλλιεργεί το απατηλό αφήγημα της «εθνικής ομοψυχίας», που κάνει και η κυβέρνηση.
Για τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Μαρινάκη οι 200 είχαν αποβάλλει την ιδιότητα του κομμουνιστή[3]και «ήταν πατριώτες Έλληνες», έτσι γενικά, παρότι δεν ήταν δυνατό να κάνουν αντίσταση κατά των Γερμανών κατακτητών, και «ανήκουν σε όλους τους Έλληνες» , (άρα και σε μας).
Όμως, Έλληνες ήταν και οι πρωθυπουργοί που μετά τον εμφύλιο ποινικοποίησαν τη συμμετοχή των αγωνιστών στην Εθνική Αντίσταση.
Έλληνες ήταν και οι δωσίλογοι, συνεργάτες των Γερμανών που κυβέρνησαν , ως ένα βαθμό, την Ελλάδα.
Έλληνες και οι μαυραγορίτες και οι βιομήχανοι που κάναν δουλειές με τους Γερμανούς κατακτητές την ώρα που τα λαϊκά στρώματα πέθαιναν από την πείνα,
Έλληνες και οι «κοπανατζήδες» στην Αίγυπτο αστοί, αφεντικά των αστικών κομμάτων, όταν η κομμουνιστές μάτωναν στην Ελλάδα,
Έλληνες και αυτοί που ετοίμαζαν μια νέα κατοχή, μετά τη γερμανική, με τον εγγλέζικο παράγοντα, πολιτικοί πρόγονοι του Μαρινάκη.
Στην πραγματικότητα όμως η ιδιότητα που τους οδήγησε στο εκτελεστικό απόσπασμα ήταν αυτή των Ελλήνων κομμουνιστών, στελεχών του εργατικού κινήματος, ορκισμένων αντίπαλων του καπιταλισμού[4].
Οι κομμουνιστές είναι πατριώτες και οι πατριώτες δεν μπορεί παρά να είναι κομμουνιστές, εφόσον μείνουν πιστοί στις αξίες τους. Ο γνήσιος πατριωτισμός και κομμουνισμός περιέχουν ο ένας τον άλλον. Ο κομμουνισμός είναι εξ ορισμού πατριωτικός και ο πατριωτισμός είναι εξ ορισμού κομμουνισμός και αυτό επειδή αγωνίζονται για μια ανεξάρτητη πατρίδα, χωρίς εκμετάλλευση και εκμεταλλευτές.
Δεν θα μπορούσε να λείπει από την παρέα και ο κ. Μητσοτάκης : «Ένιωσα συγκίνηση…για…εκείνα τα παιδιά , πέρα από τις ιδεολογίες και τις κομματικές ταυτίσεις της εποχής. Γιατί το μήνυμα των 200 της Καισαριανής ήταν ένα: η ελεύθερη και δημοκρατική Ελλάδα. Η πατρίδα μας αντλεί διδάγματα απ’ το παρελθόν και οικοδομεί με αυτοπεποίθηση το μέλλον της. …και καθιστά την κοινή μνήμη συνδετικό κρίκο όλων των στιγμών της διαδρομής μας προς ένα καλύτερο αύριο». (Ένα φραστικό σύμπαν από κοινοτυπίες, αερολογίες, γενικολογίες, για να κρύψουν το συγκεκριμένο, όπου όλοι οι «καλοί» χωράνε, εκτός από τους κομμουνιστές.
ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Το αστικό κράτος έχει συνέχεια.
Οι διαφορετικές εκδοχές διακυβέρνησής του ταυτίζονται, στα σοβαρά και τα δύσκολα, όταν δηλαδή κινδυνεύει το καπιταλιστικό σύστημα . Ο κοινός εχθρός της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του φασισμού είναι οι κομμουνιστές και το κόμμα τους.
Από πού αποδεικνύεται αυτό;
Μα από το γεγονός ότι και οι διακόσιοι που εκτελέστηκαν…
1.Πιάστηκαν και φυλακίστηκαν από το αστικό κράτος, στον αγώνα τους για την ανατροπή του καπιταλισμού.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο Διαμαντής Καραβοκυρός, που ζούσε και δρούσε στην Κατερίνη. Είχε συλληφθεί δυο φορές και καταδικάστηκε άλλες δύο , εξορίστηκε τρείς φορές (με βάση το «ιδιώνυμο» του Βενιζέλου), κρίθηκε παράνομη η συνδικαλιστική του δράση[5].
2.Τους αρνήθηκαν να πολεμήσουν, όπως ζήτησαν οι ίδιοι, ενάντια στους Ιταλούς εισβολείς στον πόλεμο του 1940, γιατί προείχε γι’ αυτούς το κοινωνικό- ταξικό κριτήριο και όχι το εθνικό.
3.Προτίμησαν να τους παραδώσουν στους Γερμανούς κατακτητές, αντί να τους αφήσουν ελεύθερους, γιατί αγωνίζονταν για μια πατρίδα των εργατών.
4.Εκτελέστηκαν για την πολιτική τους ένταξη και δράση, γιατί , οι περισσότεροι ,ήταν μέλη του ΚΚΕ.
ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΗ ΣΚΥΤΑΛΗ
Ο αντιστράτηγος Λερ τον Δεκέμβριο του 1943, εξειδικεύοντας αντίμετρα που διέταξε ο Χίτλερ κατά του κομμουνιστικού κινδύνου στην Ν.Α. Ευρώπη, δηλαδή στα Βαλκάνια, πρότεινε να αλλάξει η διαδικασία τιμωρίας των αντάρτικων επιθέσεων ενάντια στα στρατεύματα κατοχής σε βάρος των γειτονικών χωριών και να επικεντρωθεί με μέτρα «εξιλέωσης» κατά των κομμουνιστών, που ήταν βέβαια ελεγχόμενοι αφού ήταν φυλακισμένοι.
«Αν δεν μπορούν να βρεθούν τέτοιοι συνένοχοι (των επιθέσεων κατά των στρατευμάτων Κατοχής) τότε πρέπει να συλλαμβάνονται (και να τουφεκίζονται) πρόσωπα που χωρίς να έχουν σύνδεση με τη συγκεκριμένη πράξη, ωστόσο πρέπει να θεωρηθούν συνυπεύθυνοι προς αποφυγή μελλοντικών επιθέσεων.
Υπεύθυνοι είναι κατά πρώτο λόγο τέτοια πρόσωπα που ασπάζονται τον κομμουνισμό».
Τι έπαθαν οι Γερμανοί και τα έβαλαν με τους κομμουνιστές;
Γιατί τους προτιμούσαν για εκτέλεση «κατά πρώτο λόγο»;
Μα γιατί ήταν οι πιο αδιάλλακτοι και επικίνδυνοι εχθροί του καπιταλισμού, στη συγκεκριμένη περίπτωση του γερμανικού φασισμού, αργότερα και του εγγλέζικου και του ελληνικού. Το ταξικό ένστικτο της άρχουσας τάξης είναι αλάνθαστο. Κινδυνεύουν από τους κομμουνιστές, με τους άλλους μπορούσαν να τα βρουν, όπως τα βρήκαν με τους Εγγλέζους[6]και τον ΕΔΕΣ[7].
Ο φασισμός είναι η ακραία εκδοχή του καπιταλισμού .
Πολύ εύστοχα έγραφε ο Μπρεχτ… «Πώς, λοιπόν, τώρα να πει κάποιος αντίπαλος του φασισμού την αλήθεια για το φασισμό όταν δε θέλει να πει τίποτα για τον καπιταλισμό, που τον προκαλεί; Ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός».
Αυτός λοιπόν ο δόλιος και θρασύς καπιταλισμός, δηλαδή ο γερμανικός φασισμός ήταν ξεκάθαρος Δεν σκότωσε τους διακόσιους κομμουνιστές γιατί πολεμούσαν εναντίον του, αλλά μόνο και μόνο για την πολιτική τους ένταξη και δράση.
Οι Γερμανοί, εκτελώντας τους, προσφέραν μία τριπλή υπηρεσία στην άρχουσα τάξη όχι μόνο της Γερμανίας αλλά και της Ελλάδας και Αγγλίας. Όμως οι Γερμανοί έκαναν ένα λάθος, ίσως και γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Θεώρησαν ότι η υλική δύναμη αρκεί για την επικράτηση, χωρίς το δίκιο και την ηθική ανωτερότητα, χωρίς την καθοδήγηση από υψηλά ιδανικά.
ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΩΝ ΙΔΑΝΙΚΩΝ
Όλη αυτή η προσπάθεια, από τους πιο πάνω στοχεύει στο να οικειοποιηθεί τη θυσία τους, να θάψει τους λόγους που έγινε αυτή και να προσαρμόσει το νόημα της στις δικές τους πολιτικές επιλογές, για την καταπολέμηση των οποίων θυσιάστηκαν οι 200.
Επειδή δεν μπορούσαν να αγνοήσουν τη θυσία των 200 επιχείρησαν κάτι άλλο.
Στο ΚΚΕ τα λάθη, «μερτικό απ’ τη δόξα σε μας».
Αστοί, μικροαστοί, ανανήψαντες, Όλοι διεκδικούν μερίδιο σε αγώνες που έδωσαν άλλοι.
«Παινεύουν τους πεθαμένους για να θάψουν τους ζωντανούς και τις ιδέες τους» , όπως έλεγε ο Χαρίλαος Φλωράκης.
Ε, λοιπόν όχι. Ούτε μια τρίχα από το κεφάλι τους δεν σας χαρίζουμε. Οι 200 έγιναν ολοκαύτωμα για την ανατροπή του καπιταλισμού, που υποστηρίζετε.
Αν ένα κόμμα μπορεί να τους «οικειοποιείται» είναι το ΚΚΕ.
Αν ένα κόμμα μπορεί να αισθάνεται περήφανο για τη στάση και τη θυσία τους είναι το κόμμα της εργατικής τάξης , μαζί με όλους τους καλόπιστους Έλληνες, γιατί ήταν μέλη και μεγάλωσαν με τις αξίες του.
Η ματιά των μελλοθανάτων θα σας ακολουθεί παντού για να διαλαλεί για πάντα την ιδεολογική και πολιτική υπεροχή τους.
Τα ιδανικά για τα οποία θυσιάστηκαν , σαν κόκκινη ομίχλη , περνούν μέσα από τα σίδερα της φυλακής, από τις χαραμάδες της πόρτας, από τα δεσμά του χρόνου και φτάνουν στις μέρες μας με τη βοήθεια ενός προωθητικού ανέμου.
Έγιναν βροχή και πότισαν την ξεραμένη γη μιας κοινωνίας παρακμής, απελπισίας και παραίτησης.
Έδωσαν πνοή, έβρεξαν τα ξεραμένα χείλη της ιστορίας και άνθισαν τα χαμόγελα των απελπισμένων.
Οι 200 συνομιλούν με το επέκεινα του χρόνου και τις γενιές που ήρθαν και με αυτές που έρχονται.
Μας έκαναν κοινωνούς της βαθύτερης ουσίας του ανθρώπου.
Ν. Σαλπιστής
[1] «Ομάδα Στρατιών Ε- Θεσσαλονίκη» της Βέρμαχτ, Μ. Ζέκερντοφ: «Η Ελλάδα κάτω από τον αγκυλωτο σταυρό-ντοκουμέντα από τα γερμανικά αρχεία, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή» 1991, σελ.257.
[2] Προσέξτε την έμμεση αθώωση των Γερμανών –ναζί και τη στοχοποίηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας .
[3] Για την οποία ιδιότητα είχαν συλληφθεί, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και τελικά εκτελέστηκαν από τα αστικά και φασιστικά καθεστώτα , και το γερμανικό (Βενιζέλος, Τσαλδάρης Κονδύλης, Μεταξάς, Χίτλερ). Τι συνέδεε όλους αυτούς; Μα η πίστη και η υπηρεσία τους, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, στο καπιταλιστικό σύστημα και ο φόβος τους για την επαναστατική δράση των κομμουνιστών.
[4] Έτσι, εμμέσως προκύπτει το συμπέρασμα ότι ο αγώνας για την ανατροπή του καπιταλισμού και το κτίσιμο του σοσιαλισμού είναι ένας πατριωτικός αγώνας.
[5] Εκτός από την τελευταία σύλληψη του από τη δικτατορία Μεταξά, όλες οι άλλες διώξεις έγιναν στη διάρκεια της δημοκρατίας αυτής.
[6] Το γερμανικό κατοχικό κράτος έκανε συμφωνία με τους Εγγλέζους , ώστε να αποχωρήσουν τα γερμανικά στρατεύματα από τα ελληνικά νησιά χωρίς να τα εμποδίσουν τα εγγλέζικα πολεμικά πλοία, με αντάλλαγμα να παρατείνουν τη παρουσία τους στη χερσαία Ελλάδα μέχρι να έρθουν οι Εγγλέζοι . Η επιδίωξη τους ήταν να μην εκμεταλλευτεί το ΕΑΜ το κενό εξουσίας ανάμεσα στη γερμανική κατοχή και την εγκατάσταση των Εγγλέζων και έτσι να αποκλειστεί από την ντε φάκτο διοίκηση των ελληνικών πόλεων.
[7] Εγγλεζόφιλη αντιστασιακή οργάνωση (δρούσε κυρίως στην Ήπειρο) που συνεργάσθηκε τους τελευταίους μήνες της Κατοχής με τους Γερμανούς εναντίον του ΕΛΑΣ.
