Στη νέα του ατομική έκθεση φωτογραφίας και έργων τέχνης, ο Γιώργος Σαράντης προτείνει ένα ταξίδι στον κόσμο των συναισθημάτων. Μέσα από το «Συναισθηματολόγιον» ο καλλιτέχνης προσκαλεί το κοινό να αποκωδικοποιήσει τον πολύπλοκο χάρτη της ψυχής, εστιάζοντας ξεχωριστά και στη δυναμική της γυναικείας ουσίας.
Από τη Δευτέρα 12 έως και την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2026, η Δημοτική Πινακοθήκη Καλλιθέας «Σοφία Λασκαρίδου» φιλοξενεί μία πρωτότυπη προσέγγιση, ένα ταξίδι συναισθηματικών καταστάσεων, από τα πιο σκοτεινά βιώματα έως την ελπιδοφόρα αναπνοή της απελευθέρωσης.
Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2026 στις 18:30. Ο Γιώργος Σαράντης μίλησε στον Διάλογο Πιερίας για την επερχόμενη ατομική του έκθεση:
– Ο τίτλος «Συναισθηματολόγιον» είναι ιδιαίτερα πρωτότυπος. Πώς σας αντιπροσωπεύει αυτός ο όρος και γιατί τον επιλέξατε για αυτήν την έκθεση;
Η εύρεση ενός τίτλου είναι από μόνη της μια ξεχωριστή πρόκληση, μια διαδικασία που εγώ τουλάχιστον δεν την προσεγγίζω επιφανειακά και διεκπεραιωτικά αλλά επιδιώκω μέσα απ’ αυτή να αποδώσω όσο το δυνατόν περισσότερο περιεχόμενο με όσο το δυνατόν λιγότερη «φλυαρία». Το «Συναιθηματολόγιον» είναι ένα λεύκωμα ανθρώπινων συναισθημάτων που προσεγγίζονται και αποτυπώνονται μέσω διαφόρων καλλιτεχνικών εκφραστικών δρόμων όπως η φωτογραφία, η γλυπτική, η σύνθεση κ.λπ.
– Η έκθεση επικεντρώνεται σε δύο βασικούς άξονες: τα ανθρώπινα συναισθήματα και την ουσία της γυναίκας. Πώς αλληλεπιδρούν αυτές οι δύο έννοιες στα έργα σας και γιατί η γυναίκα αποτελεί τη «συμβολική ενσάρκωση του συναισθηματικού κόσμου»;
Τα ανθρώπινα συναισθήματα αποτελούν τον πλέον αδιάρρηκτο και σταθερό δεσμό του καλλιτέχνη με τον θεατή. Τα συναισθήματα είναι το κοινό γνώρισμα των ανθρώπων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου μας, είναι η κοινή μας «γλώσσα» που τη φέρουμε στα ίδια μας τα γονίδια και που δεν χρειάζεται να τη «σπουδάσουμε» για να επικοινωνήσουμε με τον άλλο. Η γυναίκα, σε βιολογικό επίπεδο αν θέλετε, είναι η ίδια η κυριολεκτική «μήτρα» των ανθρώπινων συναισθημάτων μιας και απ’ αυτή γεννιέται το ίδιο το ανθρώπινο υποκείμενο, με αυτή αναπτύσσεται και δένεται συναισθηματικά από τα πρωταρχικά στάδια της ζωής του. Επομένως η ίδια μάλλον υπερβαίνει την απλή συμβολική ενσάρκωση του συναισθηματικού κόσμου και τελικά αναγορεύεται σε πρωταρχική προϋπόθεση – βάση δημιουργίας και μετέπειτα ανάπτυξής του.
– Αναφέρετε ότι το «νεφελώδες» και «ρευστό» των συναισθημάτων αποτελεί πρόκληση. Πώς μεταφράζεται αυτή η άυλη πραγματικότητα σε οπτικές εικόνες και συγκεκριμένα σε έργα μικτών τεχνικών;
Τα συναισθήματα δεν πειθαρχούν σε ένα αυστηρό πλαίσιο εκδήλωσής τους, δεν υπόκεινται σε αυτοματοποιημένο ολοκληρωτικό έλεγχο απ’ τη συνείδηση και γενικά έχουν την τάση να «αυτονομούνται» κατά κάποιον τρόπο από ελέγξιμους και μετρήσιμους βιολογικούς παράγοντες. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν αναλύονται και δεν καθορίζονται με επιστημονικά κριτήρια, κάθε άλλο. Απλώς είναι πιο «ατίθασα», μη συμπαγή και «άτακτα» σε σχέση με το υλικό μας σώμα. Αυτό τους προσδίδει μια ιδιαίτερη γοητεία, μια πρόκληση να τα «πιάσεις» και να τα «δαμάσεις» σε ένα καλλιτεχνικό έργο, μιας και είναι αντιληπτό σε όλους μας πως ο «αέρας» δύσκολα είναι ορατός και ακόμα πιο δύσκολα «πιάνεται». Είναι ωραίο αυτό το παιχνίδι πάντως.
– Πέρα από την απλή προβολή, η έκθεση περιλαμβάνει συζητήσεις και ακουστικές εμπειρίες. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η σημασία αυτής της αλληλεπίδρασης με το κοινό;
Χωρίς κοινό, το καλλιτεχνικό έργο και το περιεχόμενό του είναι καταδικασμένα σε «ισόβια» απομόνωση. Μέσα σε ένα κλειστό και άδειο «κελί», στην αρχή ναι θα γεννηθεί κάτι, θα μεγαλώσει σταδιακά, θα αναπτυχθεί μέχρι ένα σημείο αλλά κάπου στην πορεία, μοιραία θα βρει τοίχο και θα αρχίσει να αναδιπλώνεται για να χωρέσει τον όγκο του. Σαν ένα φυτό φυτεμένο σε πολύ μικρή γλάστρα που κάποια στιγμή σταματά να αναπτύσσεται. Το κοινό είναι μια άνετη, μια όλο και διευρυνόμενη «γλάστρα» που επιτρέπει στον ζωντανό οργανισμό να αναπτυχθεί ανεμπόδιστα προς όλες τις κατευθύνσεις, ανταποδίδοντας με τη σειρά του «καρπούς» σε όσους το περιποιούνται και το φροντίζουν. Το κοινό από ένα σημείο και μετά καθίσταται βασική παράμετρος και αναπόσπαστο μέρος της σύλληψης, της δημιουργίας και της παρουσίασης του καλλιτεχνικού έργου.
– Δηλώνετε ότι «η στασιμότητα αποτελεί εχθρό του ανθρώπου». Πώς η τέχνη μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση αυτής της στασιμότητας και να γίνει ένα εργαλείο κίνησης και μεταμόρφωσης;
Η στασιμότητα δεν αποτελεί εχθρό του ανθρώπου μονάχα μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά. Ο άνθρωπος ως βιολογική οντότητα είναι κατασκευασμένος για να κινείται. Η αδράνεια επιφέρει συνέπειες οι οποίες με την πάροδο των ετών και μέσα από τη διαδικασία της γήρανσης γίνονται όλο και πιο έντονες και επώδυνες. Το ίδιο ισχύει και στο πνευματικό ανθρώπινο πεδίο. Η παράλυση και η απονέκρωση της έμφυτης δημιουργικότητας του ανθρώπου δεν συνεπάγεται ποτέ κάτι καλό, τόσο για το ίδιο το άτομο όσο και για την ευρύτερη κοινωνία στην οποία αυτό ανήκει και συμμετέχει. Η τέχνη είναι ένας εγγυημένος, δοκιμασμένος και ανά πάσα στιγμή διαθέσιμος δρόμος αναστροφής μιας καθοδικής πορείας προς το τέλμα και τον εκφυλισμό. Η τέχνη είναι δυνατή από όλους και για όλους.
– Η συνεργασία σας με την ψυχολόγο Όλγα Παγανέλη δείχνει μια διασύνδεση τέχνης και ψυχολογίας. Πείτε μας λίγα λόγια για αυτή τη συνεργασία και ποια μηνύματα ελπίζετε να μεταφέρει στο κοινό.
Η τέχνη πράγματι διασυνδέεται με την ψυχολογία, η τέχνη για την ακρίβεια είναι «καθαρή ψυχολογία». Η συνεργασία με την καλή μου φίλη ψυχολόγο Όλγα Παγανέλη σκοπό έχει να παρουσιάσει, να εξηγήσει και να αναδείξει την επιστημονική πλευρά των ζητημάτων που προσεγγίζονται μέσω των εικαστικών και φωτογραφικών δημιουργιών ώστε η εμπειρία του θεατή να είναι ολοκληρωμένη και «δουλεμένη» ολόπλευρα.
Μιλώντας με τον Γιώργο Σαράντη, γίνεται σαφές ότι η τέχνη δεν είναι μόνο απεικόνιση, αλλά ζωντανό αντικείμενο διάδρασης. Το «Συναισθηματολόγιον» δεν είναι απλώς μια έκθεση, είναι μια πρόσκληση για συλλογική ενσυναίσθηση και αυτογνωσία.
