Συναντήσαμε τον νέο εικαστικό της Θεσσαλονίκης Πολυχρόνη Βασιλόπουλο στα εγκαίνια της ατομικής έκθεσής του με τίτλο ”Τρόπος της σχέσης, τρόπος της χρήσης”. Η έκθεση φιλοξενήθηκε στη Chalkos Gallery στο κέντρο της πόλης έως τις 21 Ιανουαρίου 2026. Πριν παραθέσουμε το κείμενο της συνομιλίας που είχαμε, να πούμε λίγα λόγια για τον δημιουργό.
Ο Πολυχρόνης Βασιλόπουλος γεννήθηκε το 1995 στην Θεσσαλονίκη. Το ακαδημαϊκό έτος 2014-2015 εισήχθη στο τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και αποφοίτησε το 2019 με Άριστα.
Από το 2016 έλαβε μέρος σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης και στο Γενί Τζαμί, ενώ το 2021 έλαβε μέρος στην ARThessaloniki. Την ίδια χρονιά συμμετείχε σε έκθεση του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βορείου Ελλάδος και το 2022 συνεργάστηκε με την Chalkos Gallery.
Το έργο του είναι ανθρωποκεντρικό με έμφαση στην προσωπογραφία. Προτιμά τις δημιουργίες με ακουαρέλες και μελάνια ή με μολύβι σε χαρτί. Η έμπνευση του προέρχεται από το περιβάλλον του, την πόλη, τον κινηματογράφο και τα κόμικς.
Ο τίτλος της έκθεσής σας είναι “Τρόπος της σχέσης, τρόπος της χρήσης”. Πρόκειται για έναν τίτλο ιδιαίτερα φορτισμένο εννοιολογικά. Πώς προέκυψε και τι σημαίνει για εσάς;
Σημαίνει το πως καθορίζουμε τις σχέσεις μεταξύ μας και με τους γύρω μας ανθρώπους και το πως μπορούμε να είμαστε βοηθητικοί, δηλαδή να προσφέρουμε με ειλικρίνεια.
Πώς βιώνετε το γεγονός ότι αυτή είναι η πρώτη σας ατομική έκθεση; Υπάρχει άγχος, ανακούφιση ή ενθουσιασμός;
Περισσότερο ενθουσιασμός και ανακούφιση. Αν και έλαβα μέρος και σε άλλες εκθέσεις, έχω μια σημαντική εμπειρία από την πτυχιακή εργασία της Σχολής μου που είναι σαν πρώτη ατομική. Υπήρξε άγχος εκεί αρχικά, αλλά το μυστικό είναι να αγαπάς και να υποστηρίζεις αυτό που κάνεις.
Υπάρχει κάποιο έργο της έκθεσής σας, που σας εκφράζει περισσότερο;
Αν και δεν θα στεκόμουν σε ένα μόνο συγκεκριμένο, θα έλεγα ότι περισσότερο με εκφράζουν τα πρόσωπα και οι μορφές. Γενικά είμαι ευέλικτος στη θεματολογία ενός έργου ή μίας σειράς, αλλά πάντα επιλέγω να καταλήγω στον άνθρωπο. Θα θεωρούσα τον εαυτό μου ως προσωπογράφο καλύτερα, πάρα ως κάποιον που ασχολείται περισσότερο με τοπία, φυσικά ή τεχνητά. Αν και αυτά μπορούν να συνθέσουν μια πιο ποικιλόμορφη εικόνα.
Τι θα θέλατε να “πάρει” μαζί του ο επισκέπτης φεύγοντας από την έκθεσή σας;
Να πάρει ο καθένας μια ιδέα για τη ζωτικότητα του να βοηθάς τον άνθρωπο και να υποστηρίζεις με αγάπη και σεβασμό την οικογένεια και τους οικείους. Να κάνει ο καθένας αυτό, στο οποίο είσαι καλός με επιμονή και υπομονή. Αυτό από μόνο του είναι μία ανταμοιβή.
Τι σημαίνει για εσάς σήμερα το να είναι κανείς εικαστικός;
Σίγουρα το περιβάλλον σε επαγγελματικό επίπεδο είναι δύσκολο και απαιτητικό, αλλά βλέπω ότι υπάρχει σταθερή ανάπτυξη στον τομέα αυτό στη Θεσσαλονίκη. Πρέπει κάποιος να δημιουργεί έργα, να προσπαθεί να αναπτύξει την τεχνοτροπία του, το στυλ και στη διαδρομή αυτή μπορεί να βρει και τον ίδιο του τον εαυτό μέσω σας δημιουργικής έκφρασης.
Ποια φράση νοηματοδοτεί την καθημερινότητα σας ;
“Να είσαι αγαπητικός και θα βοηθηθείς”. Αγάπη, υγεία και κατανόηση χρειάζονται και έρχονται και τα υπόλοιπα.
Αριστέα Κοντόζογλου
Δημοσιογράφος
