Υπάρχουν στιγμές που ένα κράτος δεν αποτυγχάνει απλά. Υπάρχουν στιγμές που ένα κράτος προδίδει όλους αυτούς που το στηρίζουν και σήμερα, η κυβέρνηση βρίσκεται ακριβώς εκεί: στην πλευρά της προδοσίας.
Από τη μία, οι κτηνοτρόφοι των οποίων το κράτος θανάτωσε τα ζώα για λόγους δημόσιας υγείας. Που στην ουσία θυσιάστηκαν για την δημόσια ασφάλεια. Από την άλλη, οι παραγωγοί που περιμένουν να πληρωθούν εκκρεμότητες του 2018, οκτώ χρόνια μετά. Δύο διαφορετικές ιστορίες.
Ένα κοινό συμπέρασμα: η Ελλάδα δεν λειτουργεί ως ευνομούμενη πολιτεία. Η ανωτέρα βία που εξαφανίστηκε από τα συστήματα, αλλά όχι από τις ζωές των κτηνοτρόφων.
Σε όλη την Ευρώπη, όταν το κράτος θανατώνει ζώα, ενεργοποιείται αυτόματα η έννοια της ανωτέρας βίας. Είναι αυτονόητο. Είναι θεσμικά κατοχυρωμένο. Είναι υποχρέωση. Στην Ελλάδα όμως, η ΑΑΔΕ αποφάσισε ότι: οι κτηνοτρόφοι εξαφάνισαν μόνοι τους τα κοπάδια, άρα δεν δικαιούνται ανωτέρα βία, άρα κόβονται όλες οι επιδοτήσεις, άρα μένουν 18 μήνες χωρίς ούτε ένα ευρώ.
Το κράτος σκότωσε τα ζώα και μετά τιμώρησε τον κτηνοτρόφο σαν να τα εξαφάνισε μόνος του. Αυτό δεν είναι διοικητικό λάθος. Είναι διοικητική βαρβαρότητα.
Οκτώ χρόνια ντροπής. Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και το άλλο μέτωπο: οι παραγωγοί που περιμένουν ακόμη να πληρωθούν εκκρεμότητες του 2018. Οκτώ χρόνια. Οκτώ χρόνια απλήρωτοι. Οκτώ χρόνια που το κράτος υπόσχεται, αναβάλλει, ξαναϋπόσχεται και ξαναναβάλλει. Το 2024 είπαν «θα πληρωθούν». Το 2025 είπαν «ολοκληρώνεται». Το 2026 είπαν «μετατίθεται για τον Ιούνιο». Σε ποια ευρωπαϊκή χώρα θα συνέβαινε αυτό; Σε καμία. Σε ποια ευνομούμενη πολιτεία θα υπήρχαν εκκρεμότητες οκτώ ετών; Σε καμία. Σε ποια χώρα θα θεωρούνταν «φυσιολογικό» να περιμένει ο παραγωγός σχεδόν μια δεκαετία για χρήματα που δικαιούται; Σε καμία. Μόνο στην Ελλάδα, όπου η κυβέρνηση έχει μάθει να λειτουργεί με το δόγμα: «Ο παραγωγός θα περιμένει. Πάντα περιμένει.»
Το κοινό νήμα: η συστηματική απαξίωση του πρωτογενούς τομέα. Δύο υποθέσεις που φαίνονται διαφορετικές, αλλά είναι η ίδια ιστορία:Το κράτος σκοτώνει τα ζώα και μετά τιμωρεί τον κτηνοτρόφο. Το κράτος υπόσχεται πληρωμές και μετά τις μεταθέτει επί οκτώ χρόνια και στις δύο περιπτώσεις, ο παραγωγός αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμος, αόρατος, χωρίς καθόλου δικαιώματα, αλλά με πολλές υποχρεώσεις, χωρίς φωνή. Αυτό δεν είναι απλώς διοικητική ανεπάρκεια. Είναι θεσμική περιφρόνηση προς τον πρωτογενή τομέα.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι “πότε θα πληρωθούν”. Το πραγματικό ερώτημα είναι Πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε ένα κράτος που λειτουργεί με όρους 19ου αιώνα; Γιατί η μη αναγνώριση ανωτέρας βίας, η εξαφάνιση κοπαδιών από τα συστήματα, η διακοπή επιδοτήσεων επί 18 μήνες, οι εκκρεμότητες του 2018 που πάνε για τέλος Ιουνίου του 2026,δεν είναι λάθη.
Είναι πολιτικές επιλογές και αυτές οι επιλογές έχουν θύματα: τους ανθρώπους της γης. Η Ελλάδα που θέλουμε δεν μπορεί να χτίζεται πάνω σε ανθρώπους που περιμένουν οκτώ χρόνια. Η Ελλάδα που θέλουμε δεν μπορεί να είναι η Ελλάδα που σκοτώνει τα ζώα χωρίς λόγο και μετά σκοτώνει και τον κτηνοτρόφο, που υπόσχεται πληρωμές και μετά τις θάβει κάτω από οκτώ χρόνια καθυστερήσεων, που μετατρέπει την ΚΑΠ σε τιμωρητικό μηχανισμό, που θεωρεί τον παραγωγό δεδομένο θύμα.
Η Ελλάδα που θέλουμε πρέπει να είναι η Ελλάδα της δικαιοσύνης, της συνέπειας, της αξιοπρέπειας και αυτό δεν θα το χαρίσει κανείς. Θα το απαιτήσουν αυτοί που σήμερα βρίσκονται στο περιθώριο: οι κτηνοτρόφοι και οι παραγωγοί που κρατούν την ύπαιθρο όρθια.
