Την ώρα που ο Ευρωπαίος Επίτροπος Υγείας δηλώνει από τη Λάρνακα ότι «η Κύπρος δεν είναι μόνη της» και η χώρα ξεκινά εμβολιασμούς για τον αφθώδη πυρετό με πλήρη ευρωπαϊκή στήριξη, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα: απομονωμένη, εκτεθειμένη και εγκλωβισμένη στις δικές της πολιτικές αποφάσεις.
Δεν φταίει η Ευρώπη. Δεν φταίει η τύχη. Δεν φταίει η «κακιά στιγμή». Φταίει η επιλογή της Ελλάδας να αγνοήσει την επιστημονική τεκμηρίωση, να απορρίψει τα διαθέσιμα εργαλεία και να επιμείνει σε μια στρατηγική που κοστίζει ζωές, χρήματα και αξιοπιστία.
Η Κύπρος ενεργοποίησε την Ευρώπη. Η Ελλάδα ενεργοποίησε τις θανατώσεις.
Στην Κύπρο:
– εφαρμόστηκε άμεσα εμβολιασμός,
– ενεργοποιήθηκαν ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά εργαλεία,
– υπήρξε συντονισμός με την DG SANTE,
– οι κτηνιατρικές υπηρεσίες ενισχύθηκαν,
– οι παραγωγοί προστατεύτηκαν.
Στην Ελλάδα:
– ο εμβολιασμός απορρίφθηκε,
– επιλέχθηκαν μαζικές θανατώσεις,
– δεν ζητήθηκε κοινή προμήθεια εμβολίων,
– δεν αξιοποιήθηκαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια,
– οι κτηνοτρόφοι έμειναν εκτεθειμένοι.
Η διαφορά δεν είναι τεχνική. Είναι πολιτική. Η Ευρώπη πληρώνει την επιστήμη, όχι την άρνησή της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτεί:
– αγορά και χορήγηση εμβολίων,
– ενισχυμένη επιτήρηση,
– εργαστηριακές αναλύσεις,
– επιχειρησιακή υποστήριξη,
– αποζημιώσεις όταν η στρατηγική είναι τεκμηριωμένη.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν χρηματοδοτεί:
– θανατώσεις που δεν βασίζονται σε επιστημονική αναγκαιότητα,
– πολιτικές αποφάσεις που αποκλίνουν από τις ευρωπαϊκές οδηγίες,
– χώρες που δεν ζητούν τα εργαλεία που δικαιούνται.
Η Ελλάδα, με τις επιλογές της, αυτο-αποκλείστηκε από τη χρηματοδότηση. Η Κύπρος, με τις επιλογές της, την εξασφάλισε. Το κόστος της απομόνωσης δεν είναι θεωρητικό, το πληρώνουν οι κτηνοτρόφοι.
Η ελληνική στρατηγική έχει συγκεκριμένες συνέπειες:
– απώλεια ζωικού κεφαλαίου που θα μπορούσε να είχε σωθεί,
– οικονομική καταστροφή για παραγωγούς,
– καθυστερήσεις στις αποζημιώσεις,
– απώλεια εμπιστοσύνης στις αρχές,
– διεθνής εικόνα χώρας που δεν ακολουθεί την επιστήμη.
Την ώρα που η Κύπρος ενισχύει την παραγωγή της, η Ελλάδα τη συρρικνώνει. Την ώρα που η Κύπρος προστατεύει τους ανθρώπους της, η Ελλάδα τους αφήνει μόνους. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα «μπορούσε» να κάνει ό,τι έκανε η Κύπρος. Είναι γιατί επέλεξε να μην το κάνει. Γιατί μια χώρα να μην αξιοποιήσει:
– την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση,
– την επιστημονική τεκμηρίωση,
– τα διαθέσιμα εργαλεία,
– την τεχνική υποστήριξη,
– τον εμβολιασμό που προστατεύει ζώα και παραγωγούς;
Η απάντηση δεν βρίσκεται στην επιστήμη. Βρίσκεται στην πολιτική. Η Ελλάδα δεν είναι μόνη της επειδή την άφησαν. Είναι μόνη της επειδή το επέλεξε. Και όσο η χώρα επιμένει σε μια στρατηγική που δεν στηρίζεται ούτε στην επιστήμη ούτε στην Ευρώπη, τόσο οι κτηνοτρόφοι θα πληρώνουν το τίμημα.
Η Κύπρος απέδειξε ότι υπάρχει άλλος δρόμος.
Η Ελλάδα απέδειξε ότι δεν θέλει να τον ακολουθήσει.
