Γράφει ο Χατζηϊωαννίδης Κωνσταντίνος
Οι παρέες γράφουν ιστορία. Τα κινήματα θέτουν στόχους, αιτήματα και ασκούν πίεση για λύσεις. Τα κόμματα επεξεργάζονται πολιτικές, ώστε αυτές να εξελιχθούν υπό προϋποθέσεις σε κυβερνητική πράξη. Οι συλλογικές δράσεις αποτελούν την αναγκαία προϋπόθεση και τον κοινό παρονομαστή όλων των παραπάνω.
Τα ζητήματα, μικρά και μεγάλα, είναι υπαρκτά και πιεστικά, κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, πολιτισμικά. Ζητήματα όπως η αλληλεγγύη, η ισότητα, η δικαιοσύνη, η δημοκρατία και οι θεσμοί, η υγεία και η παιδεία, η άμυνα, η ενέργεια, η διπλωματία και η γεωστρατηγική, η ευημερία, οι μισθοί, οι εργασιακές σχέσεις, η κατανομή του πλούτου, οι ανισότητες, η ακρίβεια. Όλα αλληλένδετα, όλα καθοριστικά για την καθημερινότητα και το μέλλον της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Σε κάθε ιστορική συγκυρία κάποιοι μπαίνουν μπροστά. Διαθέτουν γνώση, αγωνιστικότητα και ενδεχομένως εμπειρία. Αποτελούν την πρωτοπορία. Έχουν την ικανότητα να λένε «ναι» στη βελτίωση της καθημερινότητας, συνδέοντάς την ταυτόχρονα με οραματικούς και στρατηγικούς στόχους. Δεν αδιαφορούν για τα θεωρητικά ζητήματα, ούτε τα αντιμετωπίζουν ως πολυτέλεια. Αποφεύγουν τις μεγαλοστομίες που οδηγούν στην αποστέωση της σκέψης και συγχέουν την επιπολαιότητα με την πολιτική τόλμη.
Ασκούν κριτική σε διαφορετικές θεωρητικές προσεγγίσεις χωρίς εκλεκτισμό και χωρίς έλλειψη αρχών. Δεν επιδιώκουν να αντικαταστήσουν μία θεωρία με μια άλλη για λόγους ευκολίας. Αυτοπροσδιορίζονται πολιτικά και επιβεβαιώνονται από τον λόγο και την πράξη τους, αποφεύγουν τον άγονο αυθορμητισμό, αναγνωρίζουν τις ελλείψεις τους σε πείρα και γνώση. Λένε «όχι» στην απελπισία και στην εκδίκηση ως υποκατάστατα του αγώνα.
Απαντούν με σαφήνεια στο κρίσιμο ερώτημα «διανόηση εργατική ή αστική;» Λένε «ναι» σε μια διανόηση που εμπνέει και εξοπλίζει τους εργαζόμενους, ενισχύει την πνευματική τους εξέλιξη και τους καθιστά ικανούς να επηρεάζουν θετικά το κοινωνικό τους περιβάλλον. Μια διανόηση που συμβάλλει στην υπέρβαση της κακής και βολικής συνήθειας της ανάθεσης, ενισχύοντας τη συμμετοχή και τη δράση του καθενός, όπως και όπου μπορεί. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, και καθώς ο αντίπαλος γίνεται σαφής, αναδεικνύονται και οι ηγέτες σε κάθε επίπεδο.
Οι συνεργασίες αποτελούν το άλφα και το ωμέγα για την επιδίωξη και την επιτυχία κάθε στόχου. Η προοπτική τους αποδίδει μόνο όταν βασίζεται σε ανάλυση, κατανόηση και γνώση των θέσεων των εμπλεκόμενων, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τον κόσμο της εργασίας. Οι συνεργασίες δεν οικοδομούνται με τελεσίγραφα και όρους εκ των προτέρων, προηγείται η πολιτική επιλογή και ακολουθεί η συζήτηση για τους όρους.
Στη σημερινή συγκυρία, η συνεργασία δεν μπορεί να εμποδίζεται από «αριστερά» επιχειρήματα του τύπου «δεν συνεργαζόμαστε με αστούς δημοκράτες». Αντίθετα, εκπρόσωποι αυτής της κατεύθυνσης αποτελούν φυσικούς και επιθυμητούς συμμάχους, ιδίως μπροστά στις δημοκρατικές προκλήσεις που αναδεικνύει η κατάσταση στη χώρα και διεθνώς. Μέσα από αυτές τις προκλήσεις αναδεικνύεται και η βασική αντίθεση, αυτή ανάμεσα στους εργαζόμενους και την ολιγαρχία.
Η πολιτική και ιδεολογική συνείδηση δεν προκύπτει αυτόματα από τη συμμετοχή σε κοινωνικούς αγώνες. Ιδίως όταν η Αριστερά που συμμετέχει σε αυτούς δεν είναι έτοιμη να σηκώσει το κύριο βάρος, με οργάνωση, κατάρτιση και θεωρητική επάρκεια, μένοντας πίσω τόσο στη θεωρία όσο και στη δράση.
Οι διαπιστώσεις έχουν γίνει και τα συμπεράσματα έχουν εξαχθεί. Η άποψή μου είναι γνωστή και καταγεγραμμένη, και ισχυροποιείται από τις εξελίξεις, οι οποίες αναμένονται ακόμη πιο ραγδαίες. Η εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας, στην υπηρεσία των εργαζομένων και της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας, απέναντι στις πολιτικές της Δεξιάς και της Νέας Δημοκρατίας, μπορεί να διαμορφωθεί, να υλοποιηθεί και να υποστηριχθεί σήμερα μόνο από μια ενωμένη δημοκρατική και προοδευτική παράταξη, με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα.
Ο ίδιος, στην πρόσφατη ομιλία του στη Θεσσαλονίκη, το έθεσε με σαφήνεια:
«Η λύση είναι στη ρήξη, όχι στη διαχείριση. Με ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Που δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο από τις δομές της αναξιοκρατίας, της γραφειοκρατίας και της διαπλοκής. Που θα αλλάξει όχι μόνο το κράτος αλλά και την κουλτούρα εξουσίας. Ένα κράτος για όλους και όχι ένα εργαλείο για λίγους. Με πρώτη, όμως, προϋπόθεση την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στη σχέση πολίτη και κράτους».
Παράλληλα, προσέγγισε τη διεθνή συγκυρία περιγράφοντας με μελανά χρώματα την επιβολή του δικαίου του ισχυρού, σε μια περίοδο όπου η Ευρώπη εμφανίζεται αδύναμη να αντιδράσει. Το προοδευτικό στίγμα ήταν ξεκάθαρο, αλληλεγγύη στον αγώνα κάθε λαού για δικαιώματα και αποφασιστική αντίθεση στην παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, είτε αφορά τη Γάζα και την Ουκρανία, είτε τη Βενεζουέλα και βεβαίως την Κύπρο.
Υιοθετώντας τη θέση της Εφημερίδας των Συντακτών ότι είναι πρόωρο, ίσως και σε έναν βαθμό απρεπές, να αντιμετωπίζεται ένα υπό διαμόρφωση πολιτικό σχήμα είτε ως απειλή είτε ως σωτηρία, οφείλουμε ωστόσο να επισημάνουμε τον τρόπο με τον οποίο η εξαγγελία δημιουργίας κόμματος από την κυρία Καρυστιανού αξιοποιείται ήδη από συγκεκριμένους δημοσιογραφικούς και πολιτικούς κύκλους. Κύκλους που δεν ενδιαφέρονται για την ουσία, το πρόγραμμα ή την κοινωνική αναφορά ενός νέου εγχειρήματος, αλλά επιχειρούν να το εντάξουν προκαταβολικά σε έναν σχεδιασμό αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, με βασικό στόχο τη διατήρηση της Δεξιάς στην εξουσία, ακόμη και χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Στο πλαίσιο αυτό, καλλιεργείται σκόπιμα και παρά την «παραφωνία» της κας Καρυστιανού στην τελευταία της συνέντευξη με τις αναχρονιστικές της αντιλήψεις σχετικά με τις αμβλώσεις ένα τεχνητό δίπολο βασισμένο σε υποθέσεις, εικασίες και επικοινωνιακά σενάρια, που περισσότερο εξυπηρετούν ανάγκες αναπαραγωγής του υπάρχοντος συστήματος εξουσίας παρά τη γνήσια αναζήτηση μιας πειστικής και κοινωνικά χρήσιμης εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης.
Στο ίδιο πλαίσιο, προπαγανδίζεται και η «πιθανότητα» ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί απέναντι στις ανάγκες των εργαζομένων. Προφανώς, όμως, λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Και εδώ ταιριάζει απόλυτα η λαϊκή ρήση «Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει».
Ίσως, τελικά, ισχύει απόλυτα και ο τίτλος του πρόσφατου άρθρου της Xenia Chatziioannidou στο fastforward.com.cy: «Attention is not the metric. Memory is»
Γιατί στην πολιτική, όπως και στην κοινωνία, δεν μετρά μόνο ο θόρυβος της στιγμής, αλλά η μνήμη, η συνέπεια και η ιστορική ευθύνη.
