Μια συνέντευξη για την έκθεση φωτογραφίας και έργων μικτών τεχνών που φιλοξενείται στο Εκθεσιακό Κέντρο του Δήμου Ηλιούπολης από τις 8 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026
Φέτος το καλοκαίρι ο φωτογράφος και εικαστικός παρουσίασε το έργο του σε δύο περιοχές της περιφέρειας, στη Νέα Πέραμο Δήμου Παγγαίου και στο Δίλοφο Βοΐου Κοζάνης. Τώρα επιστρέφει στην Ηλιούπολη με τη νέα του έκθεση «Δραπέτης».
Για τον Γιώργο Σαράντη η επαρχία δεν είναι απλώς ένας χώρος περιοδείας αλλά ένα πεδίο ελευθερίας και διαρκούς αλληλεπίδρασης με ένα κοινό που δεν έχει μάθει να προσπερνά την τέχνη βιαστικά.
Τα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας και έργων μικτών τεχνικών με τίτλο «Δραπέτης» θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026 στις 18:00 στο Εκθεσιακό Κέντρο του Δήμου Ηλιούπολης (Λεωφόρος Ειρήνης 14-16, Πλατεία Φλέμινγκ). Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό (ώρες λειτουργίας: καθημερινά 10:00-13:00 & 17:30-20:30).
Η έκθεση είναι προσβάσιμη σε άτομα με αναπηρία όρασης μέσω της λεπτομερούς προφορικής περιγραφής και της απτικής περιήγησης επιλεγμένων έργων, ενώ το βραβευμένο δοκίμιο «Ο Κρόκος» της δημοσιογράφου Αναστασίας Πουλοπούλου, που θα αναγνωστεί στα εγκαίνια, θα βρίσκεται διαθέσιμο και σε γραφή Braille.
Η ομιλία «Ποτέ αρκετό» της ψυχολόγου Όλγας Παγανέλη πραγματεύεται την ελευθερία και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάθε άνθρωπος στην απαιτητική και δύσκολη σύγχρονη εποχή.
Αναφορικά με την έκθεση που θα διαρκέσει έως τις 15 Νοεμβρίου, ο Γιώργος Σαράντης μιλά στον Διάλογο Πιερίας για το τι σημαίνει «δραπέτης» για τον ίδιο και γιατί η τέχνη είναι ελευθερία και η ελευθερία τέχνη.
- Γιώργο πες μας λίγα λόγια για την καινούργια σου ατομική έκθεση. Γιατί «Δραπέτης»; Ποιος «δραπετεύει» και από που;
Η έκθεση αυτή πραγματεύεται την έννοια της ελευθερίας. Τη φυσική ελευθερία, την εκφραστική, τη στοχαστική, την ελευθερία να υπερβαίνει κανείς το κανονιστικό αυτό πλαίσιο που όλο και «εγκιβωτίζει» την καθημερινή μας ζωή. Ο δραπέτης εν προκειμένω είμαι εγώ αλλά μέσα από την έκθεση αυτή επιχειρώ να προβληματίσω και να ωθήσω προς την «απόδραση» και άλλους, δίνοντάς τους ιδέες. Τέλος, για το «που» είναι ο τόπος του «εγκλεισμού», θα ξαναπώ ότι αυτός βρίσκεται κυρίως μέσα στο ίδιο μας το μυαλό και δευτερευόντως έξω, σε πραγματική-υλική μορφή. Είναι αυτό το έμφυτο πλέον αντανακλαστικό που σχεδόν όλοι μας, συνειδητά και κυρίως ασυνείδητα, έχουμε ενσωματώσει: η αυτο-λογοκρισία, το «πρόσεχε τι θα πεις», «πρόσεχε πως θα το πεις» γιατί ως γνωστόν «καλύτερα να σου βγει το μάτι…». Το σύγχρονο πλαίσιο καταπιέζει αφάνταστα την ανθρώπινη ουσία, τη συντρίβει κυριολεκτικά ώστε να την υποτάξει σε «δείκτες», «προδιαγραφές» και «υποδείγματα» που επιβάλλονται άνωθεν. Και το εφιαλτικό είναι ότι το καταφέρνει σε πολύ μεγάλο βαθμό.
- Υπάρχει στις μέρες μας τέχνη που πραγματικά να δίνει χαρά, να δημιουργεί διεξόδους, να προβληματίζει και να εμπνέει; Ή μήπως έχουν επιβληθεί και σε αυτή διάφορες «προϋποθέσεις» και «κανόνες καλής συμπεριφοράς» που θα πρέπει υποχρεωτικά να τηρούνται;
Στο ευρύτερο κοινωνικό και πολιτιστικό πεδίο, έξω δηλαδή από τον αυστηρά προσωπικό χώρο, το σπίτι, το εργαστήριο κ.λπ. είναι γεγονός πως όποιος αφουγκράζεται ρεαλιστικά το «κλίμα» που κυριαρχεί, αναμφίβολα διαπιστώνει πως η ελευθερία έκφρασης, ναι μεν διατρανώνεται ως «αδιαμφισβήτητη αξία» από πληθώρα θεσμών αλλά η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική. Αυτή η αντίφαση θεωρητικού και υπαρκτού εντείνεται συνεχώς. Το συναντάς και στην πράξη όταν για παράδειγμα διατυπώνεις δημόσια έναν κοινωνικό προβληματισμό, όταν εκφέρεις αντίλογο που εδράζεται όχι στο θυμικό αλλά σε τεκμηριωμένες θέσεις, όταν προσεγγίζεις ή αναδεικνύεις θέματα που «εκφεύγουν» των καλλιτεχνικών και μπορεί να ανακινήσουν ή να αφυπνίσουν ανεπιθύμητους προβληματισμούς και ερωτηματικά από την ευρεία κοινωνική βάση. Όμως, η πραγματική ουσία της τέχνης είναι ακριβώς αυτή: να δομεί και να αναπτύσσει την ανθρώπινη σκέψη, τον κοινωνικό προβληματισμό. Κατά τη γνώμη μου η τέχνη δεν είναι για να «επιπλέει» αλλά για να «βυθίζεται» στα έγκατα του ψυχισμού και της ανθρώπινης νόησης. Και δυστυχώς ναι, υπάρχει τίμημα για όλο αυτό. Αλλά και ευτυχώς θα πω. Γιατί γίνεται πιο ορατή η διάκριση.
- Ατομική έκθεση μεν αλλά θα έχεις κι άλλους ανθρώπους μαζί σου. Θα μας αποκαλύψεις μερικές λεπτομέρειες σχετικά;
Ναι πράγματι, στην έκθεση αυτή όπως και στις προηγούμενες, η «σκηνή» διαμοιράζεται και σε όσους – όσες έχουν να συνεισφέρουν καθοριστικά στον συνολικό προβληματισμό πάνω στο κυρίως θέμα. Η δημοσιογράφος και οργανωτική «ψυχή» της έκθεσης, Αναστασία Πουλοπούλου θα αναγνώσει στη βραδιά των εγκαινίων το δοκίμιό της «Ο Κρόκος», το οποίο πραγματεύεται την ελευθερία, όχι από τη φωτογραφική ή την εικαστική οπτική αλλά μέσα από τη συγγραφική και μυθοπλαστική ματιά. Επίσης, η καλή φίλη και ψυχολόγος – αναπτυξιακή ψυχολόγος Όλγα Παγανέλη, από την επιστημονική της ιδιότητα, θα αναδείξει ευρύτερες πτυχές του ζητήματος μέσα από μια ανοιχτή και διαδραστική συνομιλία με το κοινό.
Επιπλέον, η έκθεσή μας έχει απευθύνει ανοιχτή και ισότιμη πρόσκληση για παρουσία και συμμετοχή σε άτομα με αναπηρία όρασης μέσω των επίσημων συλλόγων τους, τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών και τον Φάρο Τυφλών της Ελλάδος. Η ελευθερία ως πανανθρώπινο ιδανικό αφορά όλες και όλους ανεξαιρέτως και αυτό επιχειρούμε να το αναδείξουμε και να το κάνουμε συμβολικά και κυριολεκτικά πράξη μέσα από αυτό το ανοιχτό κάλεσμα.
Σας περιμένω λοιπόν στις 8 Νοεμβρίου στη βραδιά των εγκαινίων και για μία εβδομάδα στον πάντα φιλόξενο χώρο του Εκθεσιακού Κέντρου του Δήμου Ηλιούπολης Αττικής για να ανταλλάξουμε και να καταστρώσουμε αποδοτικά και απολύτως εφαρμόσιμα σχέδια απόδρασης από όσα μας περιορίζουν και μας παγιδεύουν στη στασιμότητα.
Η διαδρομή του Γιώργου Σαράντη δεν είναι απλώς μια σειρά εκθέσεων αλλά μία απόδειξη ότι η τέχνη και η ερασιτεχνική δημιουργία ταξιδεύουν, μεταφέρουν μηνύματα, συνομιλούν με το κοινό και εμπνέουν τον κόσμο ώστε να ζήσει καλύτερα.
Για περισσότερες πληροφορίες:
www.gsarantis.com,
Facebook: Georgios Sarantis Art & Photography,
Instagram: @sarantisgeorgios
